City Burials

Enige tijd na het uitbrengen van het fabelachtig mooie The Fall of Hearts werd een langdurige pauze aangekondigd. Want “welke kant zouden we nu nog op willen gaan met al onze muzikale aspiraties” moeten de heren uit het hoge noorden gedacht hebben. Of was er misschien iets anders aan de hand? Hoe dan ook, de fans bleven in het ongewisse en langzamerhand werd ook ik een beetje ongerust. Misschien wilden de oprichters Jonas Renkse en gitarist Anders Nyström na het sprookjesachtige The Fall of Hearts en het vele toeren Katatonia met haar depressief progressieve rock vol metal invloeden en de mooie complexe melodieën wel een poosje aan de wilgen hangen?

Nou? Wie het weet mag het zeggen. De lat lag hoog.  

Maar wat een pak van mijn immer droevig hart. Ze hadden zich gewoon verstopt. Om ideeën op te doen. Om even tot rust te komen. En na de ‘hiatus’ werd er een heuse Katatonia 2019 Night Is The New Day 10th anniversary tour uit de grond gestampt en moet het eind januari een groot feest voor de vele Katatoniastelingen zijn geweest toen plotsklaps het eerste vrijgegeven liedje langskwam. Hoera… een spiksplinternieuwe Katatonia hoorde je ze bijna overal roepen. Een album dat je gerust een dwarsdoorsnede van de laatste twintig jaar Katatonia zou kunnen noemen. Want ik proef zowel de naargeestigheid als de afstandelijkheid van Viva Emptiness en The Great Cold Distance, maar ook de complexe zwierigheid van albums als Dead End Kings of The Fall of Hearts. 

Het eerste dat natuurlijk opvalt is die heerlijk fluwelen, breekbare stem van Jonas Renkse en toch zingt hij op deze plaat krachtiger dan ooit. De uithalen in Lacquer en dat in combinatie met de fraaie meerstemmige melancholieke zangpartijen zorgen iedere keer weer voor bergen kippenvel. Immers, Katatonia gaat bij mij pas echt snaren raken als ze niet hoeven te beuken voor het effect. Bovendien valt er ook, geheel in Sanctitude/Night is the New Day stijl, een gast-zangeres te bewonderen en gezellig saampjes met de Jonas uit het centerspeakertje tilt Anni Bernhard van art rockband Full of Keys met haar frêle stem het wonderschone Vanishers naar een nóg grotere hoogte.

Adembenemend! 

Maar nog interessanter is het feit dat er geen enkel nummer op dit schijfje te vinden is, dat niet iets bijzonders laat horen. We schreven al lang en breed over de ‘heavy metal’ vibes in Behind The Blood of de briljante, door ziel en zaligheid snijdende gitaarsolo in Untrodden, het complexe Flicker of het tegendraadse Heart Set to Divide.

Kortom, of het nu een fraaie melodie is, een groovy drumpartij, de fraai ondersteunende elektronische klanktapijten van gastmuzikant Anders Ericksson (Dead End Kings, Night Is The New Day) of de ontroerende zanglijnen, het geheel blijft ontegenzeglijk als een echte Katatonia klinken en zelfs met grote regelmaat in een wat hoger tempo dan dat we van deze doom rockers gewend zijn. Dat City Burials tevens wat minder doorwrocht klinkt dan voorganger The Fall of Hearts neem ik dan maar gewoon op de koop toe.

85/100

KATATONIA:

Jonas Renkse: zang

Anders Nyström: gitaar

Roger Öjersson: gitaar 

Niklas Sandin: basgitaar

Daniel Moilanen: drums