Massieve melancholie

Het is middernacht. Witte vlokken dwarrelen zachtjes langs de silhouetten van enkele kale bomen die op hun beurt weer dreigend donker afsteken tegen de grijze sneeuwluchten. Het vale licht van de lantaarnpaal doet erg zijn best de buurt overzichtelijk te houden, maar die staat op dit moment van schrijven domweg aan de verkeerde kant van het huis.

De nacht vordert langzaam en de nieuwe Katatonia leert al snel dat ik voorlopig ook geen fonkelende lichtjes in de lucht of andere gracieuze lichtvoetigheid mag verwachten. Meer passend gaat Sky Void Of Stars dus niet worden tijdens deze ijskoude en zwaarbewolkte nacht in januari. Na het verschijnen van de eerste drie liedjes voorzag ik al geen sierlijke, licht symfonische plaat à la The Fall of Hearts. En ook geen Dead End Kings of voor mijn part een plaat van het type City Burials.

Dat het ook nog eens een flink aantal weken duurt voor het weer ‘gezellig’ lente wordt is echter een bijkomstigheid die mij nu goed van pas komt. Zoals het een echte Katatonia betaamt heeft ook dit album enige tijd nodig om open te bloeien en weet ik deze Katatonia op een ander moment wellicht iets beter te plaatsen. Voor nu geef ik dit meer massief klinkende werkje een plek ergens tussen de kille en afstandelijke eenvormigheid van The Great Cold Distance en de grandeur van Night Is the New Day. Maar eerder nog doet mij dit album denken aan de tobberige melancholie van Interpol’s Interpol.

Maar dan met zware gitaren.

90/100