Hoewel trommelaar Simon Collins – zoon van Phil – geen zanger is waarover ik onmiddellijk naar huis zal schrijven, hindert mij dit nauwelijks om toch heel positief over The Architect te zijn. Want alle ingrediënten waar ik blij van word, zijn hier aanwezig en vormen tezamen een heerlijke potpourri van melodieuze en vrij toegankelijke techno-prog/metal/synthpop, zware gitaren, metersdiepe bassen en – hoe kan het ook anders – mooi drumwerk.

Over dat drumwerk gesproken, de Phil/Genesis invloeden mogen dan volgens sommigen de onvolprezen ‘appels niet ver van de boom’ zijn, het is grotendeels toch vooral die heerlijke mix van uiteenlopende stijlen die dit album zo aantrekkelijk maken.

De déjà vu momentjes zijn eveneens talrijk. Zoals ik al eerder schreef, moest ik bij The Universal bijvoorbeeld heel even sterk aan Frankie Goes To Hollywood denken en dan met name aan zanger Holly Johnson. En met nog een tandje erbij fietst tandem Steven Wilson/Porcupine Tree – of iets van gelijke strekking – er dan weer deftig over heen.

Dit samenwerkingsverband van de voormalige ‘Sound of Contact’ heren Simon Collins en bassist/gitarist Kelly Nordstrom pakt – wat mij betreft – dus erg goed uit. Wat je hier voorgeschoteld krijgt, is weliswaar stevige kost dat nog het meest naar progressieve metal neigt. Maar dankzij de fraaie productie én de uitstekende songs, is de muziek echter mooi open gebleven en de sporadische ‘dance’ geluiden – ik heb zelf heel weinig met EBM en aanverwante artikelen – zijn hier juist wèl een leuke toevoeging.

En wat minder relevant voor mij, maar wel interessant… dit fraaie debuut gaat ook nog eens ergens over.