Nu zonder schoolbordkreetjes

Het vale licht van de lantaarnpaal is ongenadig. En… er hijgt iets in mijn linkeroor. Hallo, is daar iemand? Ach, die goedkope oordoppen kunnen daar ook debet aan zijn. Ja, een mooi geluid is leuk en super belangrijk, maar zijn de liedjes ook goed?

Over de grote speakers dan maar. De volumeregelaar niet te hoog, want na twaalven. En daar zijn dan de vocalen waar ik zo bang voor was.

Dan liever het eenvoudige What Life Brings. Braaf maar mooi. Zonder schoolbordkreetjes of emogilletjes. Dat maakt de volgende les ook wel weer een stuk lastiger. Muzikale pracht, daarnietvan, maar met vocalen die spontaan de muggen van de muren doen springen. Geen stopcontact nodig.

Impossible Tightrope is nu aan zet. Goed begin en met een venijnig scherpe, scheurende saxofoon. Alleen spreekt mij de elektrische piano niet aan. Ga meer voor orgelriedeltjes als in Riders On The Storm. Al is dit wellicht een kwestie van smaak. Dit blijkt dus het volgende luchtkasteel te zijn. Met mierzoete engelenzang. Ook dat nog. En Steven hoorde vanuit de allerhoogste toren dat het goed was.

Rock Bottom. In het kort. Ik hou niet van Ninet Tayeb. Veel te sentimenteel. En zo is er altijd wel wat. Dus doorspoelen maar. Op zoek naar het begin van het prachtige Beautiful ScareCrow. Nee, ook geen Atmos hier. Alleen hi-res van Ome Kobuz.

Het fletse licht van de lantaarnpaal is meedogenloos. Het kan echter niet voorkomen dat de oogleden zwaar en de oren moe worden. Dit wordt serieus zweven met Steven. Ondanks de toegenomen loomheid probeer ik op te staan. Voor een kop koffie. Sterk. Zwart. Omdat dit heel erg lang gaat duren. Juist midden in de nacht. Bovendien is de plaat nog lang niet afgelopen. Het moet toch een keer beginnen? Want… Time is Running Out. Het is weer een meerstemmig liedje. Fijn pianospel ook. Geen fan van rappen of door de muziek heen babbelen, maar hier kan ik van genieten. Van de koffie ook.

De speelse lichtpuntjes doen hun uiterste best op het verkleurde streepjesbehang. En Actual Brutal Facts past daar wonderwel bij. Alleen… dat overstuurde gitaartje is leuk, maar niet voldoende voor een goed nummer. De koffiebeker is inmiddels leeg.

Het bleke licht van de lantaarnpaal wordt zelfs onverbiddelijk hinderlijk. Daar kan ook Staircase – wéér dat geklessebes door de muziek heen – niets meer aan veranderen.

The Harmony Codex is in ieder geval een avontuurlijk album te noemen. Prettiger voor de oren dan The Future Bites. Maar minder dan de albums uit 2013 en 2015.

Straks bij het ochtendgloren nog maar eens luisteren. Al vrees ik voor nummers als Rock Bottom, Actual Brutal Facts en last but not least… The Harmony Codex.