Het ondoordringbare rotsblokkengeluid van The Cure

Vannacht heb ik een ongeveer drie uur durend optreden van The Cure zitten bewonderen. Gewéldig! Wat hou ik toch van deze band. Het is een live registratie ter ere van het zojuist verschenen album van The Cure met de veelbelovende titel: Songs of a Lost World. Het eerste gedeelte van dit gebeuren bevat al het materiaal van deze Songs of a Lost World en ondanks het gecomprimeerde geluid, klinkt de live registratie beter en zelfs gevarieerder dan de grijze schijf met de kop van steen voorop die nu voor mij ligt. En dat vind ik heel erg.

Het daaropvolgende tweede en derde gedeelte van dit concert bevat ouder werk. Opvallend is dat de bandleden naarmate het concert vordert steeds blijer én beweeglijker over dat podium schuifelen. Ik zag de griezelige spinnenman zelfs even door het grote scherm heen mijn pas gestofte kamer inkruipen. Heerlijk. Wat een plezier. Wat een feest der herkenning. En dat laatste is nogal wiedes bij het aanhoren van al die leuke liedjes van vroeger.

Dan is het des te teleurstellender dat het nieuwe album, waar we zo lang op hebben zitten wachten, zo’n ijskoude en dichtgeplamuurde productie heeft meegekregen. Zelfs al zou dit goed passen bij de treurmuziek van de alweer wat oudere en wijzere The Cure, de dikke lagen elektronica overheersen, verdoezelen, vervormen en verpesten het geheel echter lelijk.

De rotsblokken afgebeeld op monochrome foto’s en bewegende beelden ontworpen voor het televisiescherm en het menu van de blu-ray illustreren de luisterervaring dan ook perfect. Je moet namelijk eerst diep hakken en daarna voorzichtig graven voor een melodie. Het geluid klinkt op sommige momenten zelfs lichtelijk overstuurd. Zoals bij Warsong. En Drone: No drone. Ik ben best wel een liefhebber van vette synthesizers en rijkelijk vervormde zware gitaren. En van doomorkesten. Maar Songs of a Lost World vind ik alles behalve prettig klinken. Het zijn de vaak lange, hoge of juist lage tonen en aanhoudende akkoorden die de irritatie veroorzaken. Een beetje te vergelijken met het geluid van drones, die al zigzaggend over je hoofd ratelen en sissen… brrrr. Waarschijnlijk zijn deze effecten ook zo bedoeld en bedacht, ik kan er alleen niet te lang naar luisteren en dus zal de blu-ray waarschijnlijk voor nu en voor altijd op het stapeltje vreselijk klinkende platen gaan belanden.

Ook de hi-res- en de Dolby Atmos versies bieden geen soelaas. Ik hoor de wonderschone drumpartijen van Jason Cooper nauwelijks meer. Het geluid van de trommels hebben ze gewoon laten verzuipen. Alleen de stem van Robert Smith klinkt nog redelijk fris en fruitig uit het center speakertje. Nooit vrolijk weliswaar, maar dat hoort nu even niet bij deze The Cure. En dat is helemaal niet erg. Als gevolg van dit alles heb ik het tot nu toe nog nauwelijks over de inhoud van dit album gehad. Over de langdradigheid van de intro’s, de teksten die ik vrijwel toch nooit lees of de mooie, maar verder eenvormige composities. Ga ik ook niet doen. Daar is inmiddels al genoeg over gezegd en geschreven.

Even mee deinen op de golven van de hype is daarentegen wel heel erg leuk. Vooral omdat er weer het een en ander is gefabriceerd rondom het heuglijke feit dat er na zestien jaar weer een plaat van The Cure is verschenen. Zoals filmpjes voor op YouTube of de Engelse televisie. En is het bijzonder vermakelijk om dan als ‘oudpostpunkie’ weer even in ‘goeie ouwe tijden’ af te dalen.

Bij The Cure Songs Of A Lost World Deluxe 2cd + blu-ray uitgave zit, naast de gewone cd en een Dolby Atmos/hi-res stereo uitvoering, ook nog een schijf met instrumentale versies. Ik weet nog niet of ik mij daar aan ga wagen. Maar gelet op het geluid van het reguliere album was een bonus album met alleen de stem van Robert Smith met een gitaartje op schoot – wat mij betreft – voldoende of misschien zelfs beter geweest.

Het zou bij een eventuele (her)beluistering in elk geval behoorlijk veel tijd schelen.

⭐⭐⭐

TRACKLIST:

ALONE

AND NOTHING IS FOREVER

A FRAGILE THING

WARSONG

DRONE:NODRONE

I CAN NEVER SAY GOODBYE

ALL I EVER AM

ENDSONG