Een oranje-rode vuurbal scheurt met een bloedgang door de lucht en stort met een enorme knal neer op het aardoppervlak. De wereld knippert even met de ogen, en dan komt er nog een. Op de voorgrond slaan mensfiguurtjes in wilde paniek om zich heen; ze vallen bij bosjes, verstijfd van schrik op de brandende aarde. De lucht is akelig asgrauw, bijna zwart. De wereld heeft het nu definitief opgegeven. Het einde van de mensheid is nabij.

De hoezen van dit soort bands zijn zelden een oefening in tederheid. Vrolijkheid komt er al helemaal niet aan te pas en A Dark Poem Part II: Sanguis houdt die traditie fier in stand. De titel betekent immers letterlijk ‘bloed’. Toch valt het met dat vermeende onheil – althans in de muziek – reuze mee. Het geluid pendelt tussen progressieve rock, musical en metal. Het geheel doet cinematografisch aan: melodieus en zonder al te veel muzikaal geweld. De teksten zijn bovendien persoonlijker dan voorheen; ze gaan over familiebanden, oude wonden en het langzaam leren begrijpen van wat ooit pijn deed.

Het enige puntje van kritiek betreft de zang. Net als op het vorige album klinken de vocalen – de meerstemmige partijen daargelaten – enigszins onvast en kleuren ze wat stijfjes bij de muziek. De instrumentale omlijsting daarentegen is bij vlagen erg mooi, indrukwekkend zelfs, en technisch sterk uitgewerkt.

Dark Poem Part II: Sanguis is met recht een waardige opvolger van A Dark Poem Part I: The Shores of Melancholia. En omdat dit nieuwe album stevig op zichzelf staat, hoef je het eerste deel niet per se te kennen om hiervan te kunnen genieten. Maar het mag natuurlijk wel. Graag zelfs.

⭐⭐⭐⭐

Tracklist:

   1. Sanguis (09:05)
   2. Loneliness Untold, Loneliness Unfold (04:04)
   3. Sweet to the Point of Bitter (05:58)
   4. I Am Time (05:39)
   5. Fire in Ice (07:03)
   6. Lunar Tale (05:25)

Label: Season of Mist
Totale tijdsduur: ca. 37 minuten

Green Carnation, de band uit Noorwegen