HALO

“Ha, daar ben je eindelijk! Ga zitten, we hebben verhalen voor je.” Tomi Joutsen klonk gemoedelijk, terwijl hij de deur naar een andere wereld openzette. Het licht dat plotseling naar binnen viel, werd dan ook totaal anders. Alsof er ergens buiten een duistere sage ontwaakte. De oude, houten stoel kraakte vervaarlijk. Maar het gerinkel van de theekopjes gaf al snel een vertrouwd en veilig gevoel. En Amorphis zag dat het goed was.

Het verhaal begon met de laatste telg Borderland, maar toen kwam Under the Red Cloud voorbij en voor je het weet zit je gevangen in een muzikale ‘wormhole’ waaruit geen ontsnapping mogelijk lijkt. Zo zat ik binnen een uur als een verongelijkte archeoloog ijverig te graven tussen flinke hoeveelheden melancholie en bergen krachtpatserij. Deze muzikale klei is weliswaar – zo nu en dan – iets te veel van het goede voor deze metalamateur, maar het mengsel is gelukkig niet log. De songs zijn immers heel melodieus en er zit voldoende dynamiek en variatie in. Dat helpt enorm. Bovendien heeft Amorphis een fantastische zanger aan boord, die moeiteloos schakelt tussen het geluid van een woeste krijger en dat van een verlichte ziel.

Maar eigenlijk is het nog veel te vroeg om iets zinnigs over dit album te schrijven. Het feest is immers nog maar net begonnen. Behalve dan dat Amorphis geheid met een paar van hun meest geliefde albums – minstens vijf of zes – op het alsmaar groeiende stapeltje zware gitaren terechtkomt.

Een stapeltje dat inmiddels meer weg heeft van een klein heiligdom tussen de wortels van de wereldboom.

⭐⭐⭐⭐

TRACKS:

Northwards (5:30)
On the Dark Waters (4:47)
The Moon (5:57)
Windmane (4:49)
A New Land (4:36)
When the Gods Came (4:56)
Seven Roads Come Together (5:38)
War (5:24).                                                                                     Halo (4:40)
The Wolf (4:46)
My Name Is Night (4:43)
met Erik Mjörnell en Petronella Nettermalm
The Well * (4:49)


Totale tijdsduur: 55:46 (1:00:35)

*Bonustracks