SILENT WATERS

Net als je denkt: nu heb ik de mooiste albums van Amorphis inmiddels wel in de kast staan, glijdt er een gracieuze zwaan over het rimpelloze water van Jyväsjärvi. En waar voorganger Eclipse voorzichtig het porselein liet rammelen, liggen de bloempotten en hun bewoners nu finaal aan gort tussen de treurige hoopjes potgrond op het fonkelnieuwe tapijt. Inmiddels hebben de huisgoden hun vonnis geveld en ze zijn onverbiddelijk: Silent Waters zou zomaar eens mijn persoonlijke Amorphis-favoriet kunnen worden. Stille wateren hebben immers diepe gronden, en hier doemen vergezichten op die de gemiddelde vakantiefoto degraderen tot een kleurloos, korrelig kiekje.

De inspiratiebron voor dit album is de Kalevala, het onvermijdelijke Finse epos, maar Silent Waters voelt niet als een simpele vertelling. Het is een dromerige zoektocht naar herinneringen die ergens in het verleden zijn achtergelaten. Je zou zweren dat het album is geschreven in een krakend houten hutje aan de rand van een meer dat kort daarna op mysterieuze wijze is verdwenen. Het gerucht dat het ijskoude water de laatste hoofdstukken van de legende heeft gestolen, lijkt hiermee wel bevestigd.

Anders dan de geweldige opener en het eerstvolgende nummer doen vermoeden, is Silent Waters verrassend genoeg niet zo heftig als enkele van zijn voorgangers. Het is bovendien beduidend minder uitgesponnen dan latere epossen zoals bijvoorbeeld Skyforger en Queen of Time. De bijna pastorale passages worden slechts af en toe onderbroken door kortstondige uitbarstingen, voordat het kalme water haar weg vervolgt naar de volgende bocht.
Ook de liedjes draaien rond in cirkels alsof de heren de oude rituelen letterlijk willen volgen. Terwijl de zware gitaren als logge hemellichamen om de Poolster wentelen – telkens een fractie donkerder of lichter – draperen de keyboards er een fijnmazig mistgordijn overheen. Het resultaat klinkt daarom niet als een heroïsche veldslag, maar eerder als een lange wandeling in het verstilde schemerlicht, gevolgd een weldadige rust aan de waterkant. Echter… wie zijn oren te luisteren legt, hoort dat er onder de waterspiegel van alles borrelt en broeit.

Hoewel de melodieën door subtiele verschuivingen eenvoudig zijn gehouden, blijken de composities sterk genoeg om je genadeloos de diepte in te sleuren. En hier is waar Tomi Joutsen schittert. Hij is niet alleen de rondreizende sjamaan van dienst, maar – uiteraard – ook de Poolster die de argeloze luisteraar veilig door de nacht loodst. De combinatie van zijn warme, bezielde zang en een diepe, uit de tenen komende grunt klinkt als onafscheidelijke oerkrachten die al sinds mensenheugenis in hetzelfde lichaam huizen. De een draagt de melancholie, de ander de rauwe zwaarte van het verhaal. Tomi is dan ook geen gewone zanger; hij is een begenadigd verteller die precies weet wanneer hij een tekst moet laten smeulen en wanneer hij de vlam erin moet jagen.

Welnu… in deze saga heeft hij zijn troon definitief geclaimd.

⭐⭐⭐⭐⭐

TRACKS:

Weaving the Incantation (4:57)
A Servant (3:55)
Silent Waters (4:50)
Towards and Against (4:59)
I of Crimson Blood (5:05)
Her Alone (6:02)
Enigma (3:35)
Shaman (4:56)
The White Swan (4:50)
Black River (3:46)
The Sign * (4:33)


Totale tijdsduur: 46:55 (51:28)