Het geluid van een stervende koelkast heb ik niet eerder op een langspeelplaat gehoord. Hoewel het apparaat tijdens het opnemen van There Goes the Sun spontaan de geest gaf, moet dit een uiterst vredig gebeuren zijn geweest. Er zullen vermoedelijk maar heel weinig koelkasten zijn die zo’n mooi muzikaal afscheid ten deel is gevallen. Verder is er op dit album, behoudens een enkele eruptie, nauwelijks enige bombast te bespeuren. De melodieën bewegen zich weliswaar traag voorbij, maar ze zijn prachtig.

Jonathan Meiburg verwerkte veldopnames die hij tijdens zijn expedities in o.a. Zuid-Amerika maakte. De single Xenarthran verwijst naar de “vreemd-gescharnierde” zoogdieren zoals gordeldieren, miereneters en luiaards, terwijl in Aqaba zelfs een mysterieuze ‘solo’ van een toekan verstopt zit. Niet als ‘special effect’, maar als een verrassend, speels onderdeel van het Shearwater-ecosysteem. De Zuid-Amerikaanse fauna fungeert als een stille getuige: het geeft het album een grandeur die je na meerdere luisterbeurten pas goed hoort. Het liefst met een deftige koptelefoon.

Bovendien is Jonathan Meiburg niet zomaar een reiziger; hij is een gediplomeerd geograaf en ornitholoog. Hij reist als een moderne ontdekkingsreiziger én schrijver. En zo zingt hij ook: als een onderzoeker die door het grootste bos ter wereld struint en daar gefascineerd over vertelt. Zijn stem klinkt daarbij heel serieus, maar hij lijkt een schaduw met zich mee te dragen. De tragiek zit nog het meest in het tempo en de manier waarop melodieën zich ontvouwen. De muziek zelf balanceert tussen progfolk, ambient, pop en poëzie. Het album nodigt je in ieder geval uit om intensief te luisteren naar de wereld die achter de muziek schuilgaat.

Daarnaast klinken de instrumenten alsof ze vers uit een atelier komen waar alleen natuurlijke materialen worden gebruikt: een zacht krakende, geprepareerde piano (waarbij vilt, spijkers of rubber tussen de snaren zijn gestopt), fluweelzacht fluisterende percussie en een saxofoon die opdoemt als de voorsteven van een Yanomami-canoa in de mist. Alles is gericht op avontuur, ruimtelijkheid en bezinning.

Mijn favoriet is het prachtige Milkweed. Op zo’n moment zie ik een gammel bootje met twee ontdekkingsreizigers op de Orinoco. Langs de oevers lopen enkele schaars geklede mannen met trommels om de kano naar het punt te begeleiden waar je niet verder kunt varen. De spanning stijgt. Een angstaanjagend ritueel is aanstaande.

En mijn andere favoriet is natuurlijk dat fraaie, onbedoelde ‘stervensbegeleidingslied’ waarin een koelkast zijn laatste adem uitblaast.

Maar de andere liedjes op The Great Awakening, zoals het fabelachtig mooie Detritivore, doen er niet veel voor onder.

Kort en bondig: The Great Awakening is een schitterend album en de hoes is prachtig.

⭐⭐⭐⭐⭐

TRACKS:

Highgate (2:43)
No Reason (5:23)
Xenarthran (5:36)
Laguna Seca (4:49)
Everyone You Touch (3:46)
Empty Orchestra (5:06)
Milkweed (6:41)
Detritivore (5:35)
Aqaba (5:10)
There Goes the Sun (7:45)
Wind Is Love (4:55)


Totale tijdsduur: 57:29