Doen we nieuwe muziek schromelijk tekort door haar in een ongelijke strijd te werpen met de klassiekers van weleer?

Ja, dat is inderdaad niet helemaal eerlijk. Echter… ik zie een prachtige hoes getekend door maestro Roger Dean inclusief het YES-logo en denk: YESSS….!

Maar zodra ik de plaat uit de hoes trek en aanslinger, hoor ik – met alle respect – een totaal andere band waarvan het geluid in de verte een beetje doet denken aan YES. Alsof iemand uit oude herinneringen geprobeerd heeft YES te reconstrueren. Ik zal dan ook mijn uiterste best moeten doen om de huidige YES niet te vergelijken met de YES van toen. En ja, natuurlijk gaat het uiteindelijk om de muziek. Dat zou te allen tijde moeten prevaleren.

En toch… als je elk onderdeel van een schip vervangt, is het dan uiteindelijk nog wel hetzelfde schip? Sinds het overlijden van basgitarist Chris Squire is er namelijk geen enkel origineel lid uit 1968 meer actief in de band. Hoewel Steve Howe ontzettend belangrijk en kenmerkend is voor het geluid van YES, sloot hij pas aan bij het derde album (The YES Album in 1971).

De realiteit is – hoe dan ook – soms erg weerbarstig en helaas glijdt ook deze nieuwe YES hier opnieuw emotieloos en onbewogen voorbij. Er vindt geen ‘als door een wesp gestoken’ reactie plaats. Dat is weleens anders geweest. Meetrommelen op de houten keukentafel blijft ook achterwege en het verlangen naar de goeie ouwe tijd blijft bestaan. Nee, ik hoef echt niet zo ver in de tijd terug. Tweeduizend vier om precies te zijn.

Alleen Steve Howe – zonder hem was YES in de jaren tachtig bijna een melodieuze hardrockband geworden – is nog min of meer aanwezig. En natuurlijk mis ik… Chris, al is Billy nu favoriet. Jon lijkt nog steeds te veel op Jon, maar mist wat Jon had: bezieling, charisma en een betere stem, oftewel een mooiere klankkleur. Jon zou het – denk ik – beter doen als hij niet zo ijverig probeerde Jon te imiteren.

Maar ik ben toch ook een beetje positief, want de leukste liedjes staan helemaal aan het einde. Jawel! De bonustracks zijn eigenlijk best goed. Ik hoor eindelijk wat leven in de brouwerij. Dus het ligt niet alleen aan Jon. Of aan Chris en de inmiddels legendarische drummer Alan White, die beiden respectievelijk in 2015 en 2022 hun laatste akkoord hebben gespeeld. Maar ‘t is allemaal wel veel te lalala…laat.

Ach, sommige herinneringen zijn simpelweg te pijnlijk.

⭐⭐⭐

TRACKS:

Aurora (7:25)
Turnaround Situation (5:48)
Love Lies Dreaming (6:24)
Countermovement (13:44)
Ariadne (6:14)
All Hands on Deck (3:03)
Outside the Box (4:18)
Emotional Intelligence (3:30)
Jambustin’ * (4:22)
Watching the River Roll * (4:40)

Totale tijdsduur: 50:26 (59:28)

*Bonustracks

PERSONEEL:

De huidige bezetting van de progressieve rockband Yes bestaat uit vijf leden:

Steve Howe (Gitaar) – Het langstzittende lid, die zich in 1970 voor het eerst bij de band voegde.

Jon Davison (Zang, Akoestische gitaar) – Lid sinds 2012.

Geoff Downes (Toetsen) – Kwam er in 1980 bij voor het Drama-tijdperk en keerde terug in 2011.

Billy Sherwood (Basgitaar, Achtergrondzang) – Nam het in 2015 over als de handbepaalde opvolger van de overleden oprichter en bassist Chris Squire.

Jay Schellen (Drums, Percussie) – Sinds 2016 actief als tourlid en in 2023 officieel benoemd tot vast lid.