Haircut 100 of Haircut One Hundred, zoals het altijd in die sierlijke krulletters op die vroege jaren 80-hoezen stond, was het sympathieke broertje van de grote namen uit de ‘new romantic’- en ‘new wave’-scene. Ze maakten leuke dansbare muziek, maar dan zonder de dramatiek van Spandau Ballet, met minder conceptuele ernst dan Heaven 17 en zonder de glitter van ABC. Met onvergetelijke, vrolijke hits zoals Love Plus One, Favourite Shirts (Boy Meets Girl) en Fantastic Day lieten ze in 1982 horen wat ze in hun mars hadden. Juist daardoor hadden ze iets ontwapenends en straalden ze een zonnige lichtvoetigheid uit die je meteen in een goed humeur bracht.

De new wave van toen was een bont gezelschap: het liep van sombere postpunk tot dansbare funk, en van kille synths tot warme blazers. Haircut One Hundred zat precies in dat hoekje waar de zon altijd scheen, waar de bas huppelde en waar de gitaren als frisgewassen wasgoed aan de lijn wapperden.

En nu zijn ze weer helemaal terug met Boxing the Compass. Dit is echter geen nostalgische reünieplaat, maar een verrassend frisse, vrolijke en eigentijdse update van hun oude formule. De bandleden zijn ouder en de kapsels zitten wat minder strak in de lak, maar de energie is er nog steeds. De muziek is heerlijk zomers en lichtvoetig, alsof ze een verloren hoofdstuk uit 1983 hebben opgeduikeld en opnieuw hebben ingekleurd.

De hoes verdient zelfs een aparte vermelding. Het is een prachtige foto in zomers rood, stijlvol en warm, met heren van middelbare leeftijd die er gewoon… goed uitzien. Er is geen sprake van geforceerde jeugdigheid of een ironische knipoog, maar het toont een soort rustige waardigheid die je nog maar zelden ziet. Waarom zien we zulke hoezen niet vaker? Misschien omdat de muziekindustrie nog steeds doet alsof alleen twintigers op foto’s mogen staan? Maar Haircut One Hundred bewijst dat charme geen houdbaarheidsdatum heeft. Integendeel.

Boxing the Compass voelt daardoor als een kleine triomf. Het is het geluid van een band die zichzelf niet opnieuw hoeft uit te vinden, maar gewoon mag klinken als zichzelf, alleen met meer levenservaring, meer warmte en nog meer zon in de mix.

Jawel! Dit wordt mijn ultieme zomerplaat.

⭐⭐⭐⭐

TRACKS:

Come Back to Me (3:16)
Vanishing Point (3:50)
Soulbird (3:24)
Raincloud (3:36)
Sunshine (4:18)
The Unloving Plum (3:10)
Someone (4:14)
Thats a Start (3:35)
Dynamite (3:14)
A Wonderful Life (3:47)

Totale tijdsduur: 36:24

PERSONEEL:

Nick Heyward – Zang en gitaar

Les Nemes – Basgitaar

Graham Jones – Gitaar

Blair Cunningham – Drums (hij drumt al sinds 1981 bij de band)

Tijdens live-optredens wordt dit viertal vaak nog aangevuld met gastmuzikanten voor de blazerssectie en extra percussie, maar deze vier heren vormen de officiële vaste bezetting van de band.