Sssst…!
Er wordt gefluisterd dat Far from God geen album is, maar een bouwwerk dat alleen verschijnt voor wie te lang in de schemering blijft staan. Je kunt het dan ook niet eenvoudig vinden: het staat op geen enkele kaart genoteerd en wordt in geen enkele gids vermeld. Maar toch… met slechts één klop of een tik, op elk willekeurig moment en op iedere locatie, opent het zich spontaan, waarna je als vanzelf naar binnen stapt. Al is het alleen maar uit nieuwsgierigheid.
Eenmaal binnen voelt de lucht koud en vochtig aan, en hangt er bij vlagen een geur van beschimmeld hout. In de hal hangen – als een ijzingwekkende reeks boze spoken – stokoude portretten in zwaar vergulde lijsten. Ze kijken je aan met holle ogen die talloze eeuwen hebben gezien. Het zijn de minnaars uit een verleden, maar hun aanwezigheid voelt mijlenver verwijderd van alles wat ooit warm en gezellig was.
De villa van Moonspell kent vele kamers, elk met een eigen sfeer en ritueel. Sommige ruimtes worden gevuld door de romantische klanken van een klein kamerorkest. Er staan vazen vol rode rozen en het wollen tapijt voelt behaaglijk aan. Andere vertrekken zijn juist naargeestig leeg en ademen een levenloze sfeer uit, terwijl zware gitaren als klauwen langs de kale muren vol lege plekken schrapen. Toch hangt overal diezelfde melancholische grandeur die Moonspell al sinds Irreligious met zich meedraagt, maar dan ouder, dieper en wijzer.
Studioalbum nummer dertien, Far from God, beweegt zich hiermee nog wat verder weg van de traditionele metal, zonder echter af te dwalen naar pop of rock. De band manoeuvreert stijlvol binnen een heel eigen, hybride zone. De muziek doet enigszins denken aan gotische darkwave rustend op een stevig metalfundament, maar het mist die typische metal-agressie. Moonspell kiest op dit album resoluut voor sfeer boven kracht, romantiek boven riffs en cinema boven genre. Dat komt natuurlijk mede door de prachtige baritonstem van Fernando Ribeiro. De plaat ligt qua toon en sfeer dan ook dichter bij het geluid van Type O Negative, Fields of the Nephilim en The Sisters of Mercy. Je hoort weliswaar zware gitaren, maar deze klinken nooit agressief; ze zijn eerder ondersteunend dan leidend en bieden textuur in plaats van een frontale aanval.
Er zit bovendien een zweem van doom in de traagheid en melancholie. Toch zijn er geen zware, slepende riffs te bekennen, worden er geen typische doomharmonieën gebruikt en blijft een massieve geluidsmuur achterwege. Het is doom in gevoel, niet in compositie. Moonspell hanteert daarentegen langgerekte melodieën met een dramatische dynamiek en opbouw. Hierin is de hand van producer Jaime Gomez Arellano duidelijk merkbaar: alles is uiterst zorgvuldig geproportioneerd en geconstrueerd.
Dan opent zich plotseling een zaal met muren en een vloer van zwart marmer en goud, waar fluwelen gordijnen voor de hoge ramen hangen. De ruimte wordt uitsluitend verlicht door kaarsen. Aan modernisering doet Moonspell niet; de heren grijpen liever terug naar het verleden, wat in dit geval absoluut als een compliment bedoeld is. De atmosfeer wordt nu zwaar van verlangen. Terwijl de gitaren zwieren en zwaaien als lange, dubbellaagse rokken, slaan de drums als harten die te lang hebben gewacht. Hier lijkt zelfs een groot bal voor geliefden en eeuwig zoekenden gaande. De muziek wordt zacht, maar nooit te licht.
Aan het einde van dit wonderschone verhaal daal je een trap af die nergens heen lijkt te gaan. Het gebouw laat je echter niet zomaar los. Het ‘waarom en hoe’ blijft dan ook liever in nevelen gehuld. Far from God is immers een duistere en grimmige beleving die je vanaf nu voor altijd met je mee zal dragen.
Far from God is als een droom die zich langzaam ontvouwt als een antieke arthousefilm, geïnspireerd door de heropleving van de klassieke vampierfiguur in Robert Eggers’ Nosferatu.
⭐⭐⭐⭐
TRACKS:
1. Cross Your Heart (4:48)
2. Far from God (5:06)
3. Biblical (5:00)
4. The Great Wolf in the Sky (feat. Alicia Nuhro) (5:50)
5. Your Promise of Light (5:01)
6. For the Love of Mortals (5:45)
7. Our Freedom to Fall (4:41)
8. Reconquista (6:11)
Totale tijdsduur: 42:22
PERSONEEL:
Fernando Ribeiro – Zang
Ricardo Amorim – Lead- en ritmegitaar
Pedro Paixão – Synthesizers, Samples en Gitaren
Aires Pereira – Basgitaar
Hugo Ribeiro – Drums, Percussie
